นายบัลลังก์ เขมาภิรัตน์ (แจ็ก)

ตั้งแต่เล็กจนโต ในฐานะลูกชายคนเล็ก ตอนเป็นเด็กก็เรียนแบบเอาตัวรอดหวุดหวิด ตอนช่วงวัยรุ่นพ่อส่งเข้าไปเรียนในกรุงเทพฯ แจ๊กก็ทำตัวเหลวไหล เห็นแต่ความสนุก ไม่สนใจเรียน ทำให้พ่อเสียใจ และผิดหวังมาตลอด จนวันนึ่งมีลูกของตัวเอง ถึงเข้าใจจิตใจของพ่อว่า ถึงจะทำตัวไม่ดีและเหลวไหลแค่ไหน พ่อก็ยังรัก และปกป้องอยู่เสมอ ทำให้เข้าใจคำว่า “รักแบบไม่มีเงื่อนไขของพ่อ” เป็นอย่างไร

จำได้ว่า ไปเที่ยวกับพ่อนับครั้งได้ เพราะพ่อเองเป็นคนไม่ชอบเดินทาง ชอบทำงานมากกว่า พ่อเป็นคนเสียดายเงิน เพราะเงินแต่ล่ะบาทที่พ่อหามาได้ มีหลายปากท้องที่พ่อต้องดูแล ไม่ใช่แค่คนในครอบครัว แต่คนที่ทำงานกับพ่อ นับพันคน พ่อได้ทิ้งรอยเท้าที่ใหญ่เอาไว้ เกินกว่าลูกๆคนไหนจะไปเทียบรอยเท้าพ่อได้เลยทุกครั้งที่พ่อต้องเข้าโรงพยาบาล พ่อก็จะกลับบ้านปลอดภัยทุกครั้งในชีวิตของพ่อจะผ่านการผ่าตัดที่เสี่ยงมากๆ มาหลายครั้ง พ่อก็ผ่านมันมาได้เสมอ แต่ครั้งนี้ต่างไปจากทุกครั้งที่ผ่านมา

พ่อเป็นนักสู้มาทั้งชีวิต แม้กระทั่งช่วงเดือนสุดท้ายของพ่อ พ่อก็สู้จนหมอต้องยกนิ้วให้พร้อมกับพูดคำว่า “พ่อของคุณเขาเป็นนักสู้ และเก่งมากเลยนะ” อย่างไรก็ดี พ่อเหนื่อยมามากแล้ว ถึงเวลาที่พ่อได้พักผ่อนไม่ต้องเจ็บ ไม่ต้องทรมาน หมดความกังวลทั้งปวง คำสอนของพ่อ แจ๊กจำได้เสมอ ขอให้พ่อหลับพักผ่อนนะครับ พ่อจะอยู่ในใจและความนึกคิดของลูกชายคนเล็กของพ่อเสมอ